Στη πρώτη Απριλίου, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστήμιο Κρήτης, Αναστασία Νατσίνα, προσκλήθηκε να επισκεφθεί τη Σχολή Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Διεθνών Σπουδών της Σαγκάης και πραγματοποίησε ακαδημαϊκή διάλεξη με θέμα «Η νεοελληνική λογοτεχνία — από τον Κωνσταντίνος Καβάφης έως τη λογοτεχνική κριτική» στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού «Μαριλένα Λασκαρίδη».

Στο πρώτο μέρος της διάλεξης, η καθηγήτρια Νατσίνα επικεντρώθηκε στον παγκοσμίου φήμης ποιητή Καβάφη, αναλύοντας εμβληματικά ποιήματα όπως «Ιθάκη», «Αλεξάνδρεια», «200 π.Χ.» και «Όσο μπορείς». Μέσα από την ερμηνεία φιλοσοφικών, ιστορικών και ερωτικών ποιημάτων, οδήγησε το κοινό στην κατανόηση της πολυδιάστατης ποιητικής του, όπου συνυφαίνονται ο ρομαντισμός, ο συμβολισμός και η ειρωνεία. Παράλληλα, εξετάστηκε το πώς, ως Έλληνας της διασποράς που ζούσε στην αγγλοκρατούμενη Αίγυπτο, ο Καβάφης διαμόρφωσε το ιδιαίτερο ύφος του και επηρέασε την παγκόσμια ποίηση. Στη συνέχεια, ακολούθησε ζωντανή συζήτηση με τους φοιτητές γύρω από ζητήματα όπως ο πεσιμιστικός τόνος της ποίησής του, η επιλογή του να μην εκδώσει ποιητικές συλλογές εν ζωή, καθώς και η διάδοση και πρόσληψη του έργου του στην Κίνα.

Το δεύτερο μέρος της διάλεξης επικεντρώθηκε σε ένα σύγχρονο ρεύμα της λογοτεχνικής θεωρίας, την οικοκριτική. Η καθηγήτρια παρουσίασε έργα της ελληνικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, όπως «Το Βουνό», «Το Ψάθινο Καπέλο» (γνωστό και ως «Τρία Καλοκαίρια») και «Μαύρα Νερά», σκιαγραφώντας την εξέλιξη της οικοκριτικής στην ελληνική λογοτεχνία. Τόνισε ότι η οικοκριτική αμφισβητεί τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τη φύση και συμβάλλει στη διαμόρφωση νέων θεωρητικών πλαισίων. Οι γλαφυρές αφηγήσεις της προκάλεσαν έντονο ενδιαφέρον στους φοιτητές και προσέφεραν μια νέα οπτική για την κατανόηση της ελληνικής λογοτεχνίας. Κατά την ώρα συζήτησης, οι διδάσκοντες και οι φοιτητές διερεύνησαν περαιτέρω οικοκριτικά στοιχεία και σε λογοτεχνίες άλλων χωρών, αναγνωρίζοντας τις προοπτικές ανάπτυξης του πεδίου.

Η διάλεξη αυτή όχι μόνο σύστησε στους συμμετέχοντες τον Καβάφη και το έργο του, ενισχύοντας το ενδιαφέρον για περαιτέρω μελέτη, αλλά ανέδειξε και τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική λογοτεχνία συνδέεται με σύγχρονα παγκόσμια ζητήματα μέσω της οικοκριτικής. Παράλληλα, ενθάρρυνε τους φοιτητές ελληνικών σπουδών να προσεγγίζουν τη νεοελληνική λογοτεχνία από πολλαπλές οπτικές γωνίες και να στοχάζονται πάνω στο πώς μπορεί να γεφυρωθεί δημιουργικά η ελληνική λογοτεχνική παράδοση με τις αναγνωστικές προσδοκίες του κινεζικού κοινού, προσδίδοντας νέα δυναμική στις ελληνοκινεζικές λογοτεχνικές ανταλλαγές.